Kimilerinin nasibi hazıra konmaktır; kimilerininse nasibini hazırlamak. Nasibe konanlar da katıp katıp yiyici ve satıp satıp yiyici diye ikiye ayrılabiliyorken, sayıları yüzdeye vurulamayacak denli…
Sinemada bir şıpınişi ürünler vardır, bir de her türlü tutmuş formüllere uyma mecburiyetine rağmen mevcut sınırları bir şekilde zorlamaya meyleden, üstelik bunu ilginçlik aşamasının ötesine de…
Çağımızın insanı için yenilik hangiyse vazgeçilmez bir zorunluluk. Öyle ya, yalnızca eşyalar değil, kavramlar, sıfatlar, kişiler, kişilikler eskiyor; hem de hızla. Hakikatten çok zihnimizde. Yazık ki…
Zamanımızın gençleri Refik Halid’in ne kadar farkında acaba? Haberdarlıktan bahsetmediğim açık. Kastım tefrik edebilmeye dair. Öyle ya, günümüzde eli kalem tutan herkesin adı yazar. Bırakalım edebi…
Destroyer bir polisiye. Ama o bildiğiniz eğlenceliklerden değil. Hatta film bittiğinde ana karakterin bütün yükünü devralıyorsunuz. Nedir bu yük? Şudur: İki acemi polis, tarikat benzeri bir yapı…
Kafka’nın ünlü Değişim’ini hatırlatan şaşırtıcı bir tarzda başlar İns. Ne ki İns’te yazar, Kafkaesk meramını iki cümleye yayma gereksinimi hisseder: “İns karanlık dolu bir gecede sessizce doğdu…
Şimdiye değin bu cümleyi kurduğum her ortamda, farklı muhataplarım tarafından hiç değişmeyen bir edayla karşılanmışımdır: Ne münasebet! Elbette ‘herkes’ yazar falan olamaz! Bu adam bunu bilmiyor mu?…
Kimilerine göre son yıllarda bahsettiğim filmleri övüp durmaktan başka bir şey yapmıyormuşum. Hâlbuki ancak övebileceğim filmleri seçtiğimi iddia edebilirlerdi en azından. Ne gam. Meselâ Yeşil…
Birkaç gündür bir türlü aklımdan çıkmayan bir şarkı: İstanbul. Aslında 2004 tarihli ‘Şehir Rehberi’ adlı albümün ikinci parçası. Şarkıyı seslendiren Pamela Spence adlı biri. Tanımam bilmem. İngiliz…
Bilerek veya bilmeyerek herkes saflığın peşinde. Ya kuru bir iddiadır bu kimileri için yahut ispata dahi ihtiyaç duyurmayan bir bedahet. Saflık talebinin, iki tarafı da kesen bir kılıç hüviyeti…
‘Ben bir safım ve bununla gurur duyuyorum.’ Böyle bir cümleyi şimdiye kadar duydunuz mu hiç? Bir kerecik olsun. Şimdi bir adım daha atalım ve soralım: Peki hiç bu cümleyi birinden duymayı hayal…
Edebiyatta bazı türler, ister iç sebeplerle isterse de yerini tutacak bir başka türün ortaya çıkması gibi dış sebeplerle vakti saati geldiğinde ölür. Mukadderat. Meselâ mektup. Yahut hakiki manâsıyla…
Şair, romancı, hikâyeci, ressam, besteci, piyes yazarı, heykeltıraş... Mimar hatta. Ve hatta geçen yüzyılda bu kervana bir kısım fotoğrafçıyı, bazı yönetmenleri ve başka kimi ifade sahalarındaki…
Kanarya Adaları’ndayız. Eylül 2014. Adamımız Alvaro bir sörfçü. İyi bir dalga yakalamak için bu ücra sahilde. Mekân hakikaten cennetten bir köşe. Ama o da ne? Beklenmedik bir kaza ve fena hâlde bir…
İnsan cemaat fıtratı üzerine yaratılmıştır. Biraradalık, insanın bugüne değin ürettiği ne varsa bilâistisna hepsinin müsebbibi. Sadece zahirdekiler mi? İnsanın hakiki marifeti, kendisiyle ilgili…
Hikâye tuhaf. Eden ile Will isimli ve tek çocuklu bir karı-kocanın gayet müreffeh ve mesut hayatlarını sürdürdükleri saray yavrusu bir evde, tam anlamıyla pembe panjurlu yuvalarında, kelimenin en…