Ne zaman kötülüğün örgütlü dili beni takatsiz bıraksa, göğsüm daralsa yaşadığım bu çağdan, şu mısralar geçer içimden: “Omuzlarıma atılıyor şu kurt köpeği çağ / oysa benim kanım kurt kanı değil.” Ne zaman bu zalim çağ bütün çıkış kapılarımı kapatsa, içini boşalttığı robot-adamlarıyla, acımasız çarklarıyla beni köşeye sıkıştırsa, ben yine de korkmam. Çünkü bilirim beni başkasının kötülüğü yaralamaz. Bilirim ki ”ancak bir benzerim öldürebilir beni”